Abdurrahim ÇELİK

Bugün sevgiler çoğu zaman bir fotoğraf karesine, bir hediye paketine, bir “story”ye sığdırılıyor. Gösterişli ama içi boş…

İbn Arabî’ye atfedilen şu ifade bugün daha çarpıcı okunuyor: “Gördüğün her sureti insan sanma suret vardır insan yoktur.”

Zulüm, adaletsizlik, sömürü ve ahlâkî yozlaşma, batı medeniyetinin doğal sonuçlarıdır. Kur’ân’ın sunduğu medeniyet ise tam aksine, insanı yücelten ve toplumları huzura kavuşturan müspet esaslar üzerine kurulmuştur.

Mahkemeler, toplumun en güçlü eşitleyicisidir. Sultanla köleyi, zenginle fakiri, asilzade ile sıradan vatandaşı aynı seviyede tutar.

Hapis, sadece bir ceza mı? Yoksa tövbe ile yeniden doğuşun mekânı olabilir mi? Bediüzzaman’ın perspektifiyle, zindanı bir dershaneye çeviren hakikatler.

Cezaevlerinden yükselen en can yakıcı soru şudur: “Acaba af olacak mı?” Bu bir yasa beklentisi değildir. Pişmanlığın ve yeniden başlama arzusunun feryadıdır.

Yapay zekâ eğitimde hız kazandırıyor ama düşünme becerilerini zayıflatma riski de büyüyor. Sorun teknoloji değil; onu nasıl ve ne amaçla kullandığımız.

Milletimizin gücünü kıran, evlatlarını toprağa gömdüren ve dış güçlere muhtaç eden ırkçılık belası,kalplerden sökülüp atılmadıkça huzur ve birlik tesis edilemez

Irkçılık, bir kavmin diğerine üstünlüğü değil; insanın insanlıktan düşüşüdür. İnsan ruhuna sirayet etmiş bir hastalıktır. Ne İslâmidir ne de insanîdir.

Türkler ve Kürtler, bin yıldır aynı kaderi paylaşmış,akrabalıklarla kaynaşmış iki kardeş kavimdir. kurtuluş yolu,menfî milliyetçilikte değil,ittihatta gizlidir.

İrademiz dışında verilmiş kimlikler üzerinden kavga cahilliktir. İrademizi adalet, merhamet ve kardeşlikten yana kullanmak ise imanın ve hikmetin gereğidir.

Gerçek birlik; adaletle, hak tanımakla ve fıtrata uygun bir anlayışla mümkündür. Konuyu “biz–onlar” dilinden çıkarıp ahlâk merkezli bir bakışa taşımamız gerekir